Er zijn plekken die je niet alleen met je ogen ziet, maar met je hele lichaam. Rocamadour is er zo een.
De eerste keer dat ik er kwam, reed ik vanuit de vallei van de Lot omhoog over het kalkplateau van de Causses. Eikjes, droge stenen muurtjes, een enkele schaapskudde. En dan ineens, na een bocht, zie je het: een heel dorp dat tegen een steile rotswand geplakt lijkt. Huizen, kapellen, een basiliek en bovenop een kasteel. Alles hangt boven de diepe kloof van de Alzou, alsof de aarde zelf het heeft opgetild.